Rastladım bir kaidenin girdabına
Adı dünya

Gözleriniz gibi havalar da soğudu
Ne kadar karanlık yine sabahlar
Nahoş da olsa mecburum uyanmaya
Nüfuzumu sergileyerek,
Sabahtan akşama kadar
Size rastlaya rastlaya
Duraksaya duraksaya
Mendil satmaya

Siz nedenini nereden bileceksiniz
Bu kimin vasiyeti

Üstünkörü bir mecburiyetten
Belki zihnin
Belki beni alt eden ailemin
Belki senin fakirliğin kisvesinde
Belki tüm öksüz kalanların zenginliğindenim

Siz çocuklarınızın endamını güzel kıyafetlerle donatırken
Ben en kirli halimle ve yırtık kıyafetlerimle,  belirlenmiş köşelerimde
Elimdeki şu mendilleri satmak zorundayım
Yüreğin varsa denesene
Nedeni neyse ne

Belki ailem yaprak gibi dökülüyor
Belki birilerinin elinde muammaya çıkarıldım
Mecbur bırakılıyorum bu hayata
Ben sanki utanç döşeli
Hep cüretkâr bir belkiyim

Çalkantılı bir uğultu var burada
Tam kalbimin ortasında
Ben size kaçıyorum aslında
Benden bir mendil almanıza
Yaren kalbimin umuduna

Hüzünler ve kahkahalarımın çalkantısında
O pastoral mutluluğunuzun içerisinde
Saniyelerce
Sıramı bekliyorum
Mutluluk için sıra mı beklenir, diyorsunuz
Duyuyorum
Yeter ki sıram gelsin
Ben görünmez de olurum

Ben de isterdim sizin gibi tertemiz giyinip, süslenip gezmeyi
Ben de isterdim mendiller yerine boynuma kolyeler takabilmeyi

Biliyor musunuz
Uzun giyinseniz de
Kalın giyinseniz de
Kinayenin rüzgârında beden yine de üşüyor
Ben bunu biliyorum

En huzurlu yerlerde,
Yeşilin üzerinde,
Bir mavinin kıyısında dahi olsanız
Bir metronun içerisinde
Bir sokakta, taşlar arasında olsanız dahi
Barınan ahengin kuytusunda da dursanız
Kendimi izlediğimde
Yeşil siyaha, beyaz griye dönüyor her an benliğimde

Aynı gökyüzünün altında
Siz başka bir şehirdesin ben başka
Aynı doğanın kucağında
Siz başka bir yerdesiniz ben başka

Siz nereden bileceksiniz
Neden beyaz mendiller sattığımı
Diğer çocuklar sevgi dolu kucaklarda
Ben sabahtan akşama ezberlediklerimi sıralamakta
Defalarca
Mendil alır mısın abi,
Mendil alır mısın abla?

Tutunacak kimsem yok
Ne olur size tutunsam
Ne olur birbirimize tutunsak

Mükemmel çukurlarım var benim
Saklanırım, azalırım, çoğalırım çukurlarımda
Sizin gözünüzde yok olurum
Yine de umutlarım, bir öpücük kondurur her gece
Aydınlanırım etrafa
Dolunay damla damla yağar, yıldızlar olurum

Siz oturun lütfen
Ben önünüzden geçerken
Herkes olurum

Rastgele oturdum bir yere
Rastgele mendiller satan bir kız çocuğu geldi önüme
İçinden bazı cümleler kuruyordu
Kalbim onu duyuyordu
Ruhum o oluyordu
Ben o oluyordum

Bir kenarda ona perdemi açıyorum
Duygularını bıraktığı dalgalar oluyorum
Sahiline vurup
Son kez gözlerine bakıyorum
Ve artık uyumak istemiyorum…

Sevgilerimle,

Selma Büyükdağ

Yazının her hakkı saklıdır.