Grafoman Aşk
Dün için yarından vazgeçmiyor vakit Toparladığı yüzlerden ileriye haykırıyor Lütfuyla Kendisine yakışan bir soluk seçiyor Boyası yere dökülmüş ateşin Alınganlığı küllerine karışıyor Bazen yaşıyor Bazen kaçıyor O zaman Çiçek kaşlarını çatıyor Dal saçını kesiyor Rüzgâr eserken aksıyor Yaprak ser’ ine maruz Sonra söküğünü dikiyor Kendiyle göz göze El ele vermiş konuşuyor, “Kim bilir kaç seneyim…… Okumaya devam et Grafoman Aşk